และแล้ว.. เค้าก็ยังไม่ได้หายไปไหน

เค้ายังอยุ่ตรงนี้ ตรงที่เดิมที่เคยอยู่

ยังคงอยู่ในสมอง อยู่ในความทรงจำ

อยู่ในห้วงเวลาแห่งความสุขล้น

 

 

เปรียบเหมือนกับหนังสั้นเรื่องนึง

ที่มีคุณค่าทางจิตใจสำหรับคัยบางคน

ได้ดูก็เพียงเวลาแค่น้อยนิด แต่มันกลับมีค่ามหาศาลสำหรับเรา

พอหนังจบ เราก็ลุกเดินออกไปด้วยความคิดที่ว่า..

ไม่เสียดายเลยที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ แต่เสียดายตรงที่เวลาของหนังเรื่องนี้มันสั้นไป

จากนั้นเราก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้อีก จนกระทั่ง

ได้มีโอกาสย้อนกลับมาดูหนังเรื่องเดิมนี้อีกครั้ง

มันก็ยังทำให้เราได้มีความสุขเหมือนเดิม

 

                =

 

เค้า..คนที่ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลยตั้งแต่วันที่เราบอกลากัน

เค้า..คนที่ไม่ได้คุยและไม่ได้ยินแม้แต่เสียงมาเป็นปีๆ

เค้า..ที่เราได้กลับมาคุยอีกครั้ง แม้ฐานะในการคุยนั้นจะไม่เหมือนเดิม

เค้า..ก็ทำให้เราได้รู้สึกตัวว่า ที่จริงแล้วเค้าไม่เคยได้หายไปจากสมองและจืตใจของเราเลยแม้แต่นิด

เมื่อได้มาคุยกันอีกครั้ง ความรู้สึกดีๆที่เคยมีให้ยังคงเหมือนก่อน ยังนึกถึงวันเก่าๆได้ดี

ยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึงวันที่มีเรา อาการแบบนี้

ในภาษาทางจิตวิทยาเรียกว่า "จืตใต้สำนึก"

คือเรื่องที่เราไม่ได้จำ ,,แต่ก็ไม่เคยลืม

 

 

 

*คงไม่มีที่ใครจะเป็นอย่างนี้ที่คนๆนึงมีค่ามากมายในชีวิต

ยังไม่ลืมเรื่องราวที่เคยใกล้ชิดที่เราได้ใช้ชีวิตร่มกันมานานครั้งนั้น

 

 

 

offlism  55

 

:D