อากาศที่หนาวเย็น ..ฟ้ามืดครึ้ม ..สายน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างกระหน่ำ

ลมแรงที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ..เสียงฟ้าร้องดังเหมือนกำลังจะเตือนให้นึกถึงคนบางคน

 

     "คนที่เคยกอดเราไว้เวลาที่ฟ้าร้อง"

 

บรรยากาศแบบนี้เราคงจะบอกว่าดี ถ้าตอนนี้มีเค้าคนนั้นอยู่ข้างๆ

อากาศเย็น น่านอนกอดกันชะมัดเลย ฮืมมม.........

แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกเศร้าจัง

นั่งคุย msn กับรุ่นพี่คนนึง เราถามเค้าว่าเหงามั๊ย ??

เค้าตอบกลับมาว่า ไม่รู้สิ ..แล้วเราล่ะเหงารึป่าว ??

อื้มม นั่นสิ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอารมณ์ที่เรากำลังเผชิญอยุ่นี้

มันเรียกว่าความเหงารึป่าว รู้แต่ว่าตอนนี้รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่า

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งเล่นคอมอยู่บนเก้าอี้ที่ตั้งอยุ่ในที่ๆเวิ้งว้าง

เป็นที่ๆกว้างใหญ่ ปลอดโปร่งดูโล่งสบาย แต่จะมองไปทางไหนก็กลับ

ไม่เห็นคัยเลยซักคน ไม่มีคัยเลยจิงๆ มีแต่เราอยุ่คนเดียว

 

แล้วเวลาที่น่ากัวที่สุดก็มาถึง เวลากลางคืนที่คัยต่อคัยก็พากันหลับสบาย

แต่เรายังนั่งอยู่ตรงนี้ นั่งทำอะไรก็ไม่รู้ ไม่มีอะไรให้ทำแต่ก็ยังนั่งอยู่

เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงวันนี้คงนอนไม่หลับแหงๆ คงเช้ากว่าจะได้นอน ฮึ!

ความเคยชินมันสามารถทำร้ายคนเราได้ถึงขนาดนี้เชียวหรอ

ก็แค่เคยมีเค้านอนอยู่ด้วยทุกๆคืน ..แต่คืนนี้ไม่มี

 

 

 

แล้วไงล่ะ นอนคนเดียวไม่ได้รึไงวะ

โมโหตัวเองว่ะ

 

 

อยากนอนแล้วหลับฝันไปถึงวันที่แสนดี

วันแรกๆที่เราได้เจอกัน

ครั้งแรกที่เราได้บอกรักกัน

ชีวิตช่วงนั้นน่าหลงใหลซะจิงๆ

ไม่มีความเห็นแก่ตัว ไม่มีคำหยาบ

ไม่มีความก้าวร้าว ไม่มีน้ำตา

 

 

แต่วันนี้จากเรื่องเล็กๆ ที่มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว

ด้วยเพราะเค้าและเรา ต่างก็คิดว่า กูไม่ผิด มึงซิต้องง้อกู

 

คงเพราะเหตุนี้แหละ ที่ทำให้วันนี้กูต้องมานอนร้องไห้อยู่คนเดียว

 

 

เก่งดีนัก.. งั้นก็เก่งให้ตลอดละกัน อินับเอ๊ยยยยยยย